Deze foto is van zes jaar geleden. We hadden elkaar net gevonden. Niet omdat we zo lekker bij elkaar pasten. Integendeel!
Ik ben vuur. Chaos. Creatie. Tien projecten tegelijk, acht niet afmaken en die andere twee ongecontroleerd de wereld in slingeren.
Marcel is een oud-marinier. Rust. Structuur. Rotsvast. Waar ik een vulkaanuitbarsting ben, blijft hij gewoon staan.
En dit is wat er gebeurt als je elkaar niet wil veranderen. Als de man niet probeert het vuur van de vrouw te temperen. En de vrouw niet voortdurend met een beitel aan haar rots staat te hakken.
Dan kan er iets ONGELOOFLIJKS ontstaan.
Toen ik mijn tweede boek schreef, zei Marcel: “Ga, schrijf! Ik vang het wel op.” Hij maakte me vrij zodat ik ongeremd die creatiestroom in kon duiken. Geen geld verdienen. Geen schilderijen verkopen. Schrijven! Hij betaalde zelfs de eerste oplage van 500 boeken. Die 500 werden er meer dan 30.000.
En toen gebeurde het andersom.
Mijn boeken brachten duizenden mensen bij elkaar. Mensen die wilden voelen, ervaren, groeien. Precies waar Marcel zijn vuur van aangaat. Inmiddels organiseren we tientallen bijeenkomsten, weekenden, ceremonies en doet hij iedere dag het werk dat hij het allerliefste doet.
Zijn stevigheid gaf mijn vuur een bedding. Mijn vuur zette zijn wereld in beweging.
Ik denk weleens: wat als we dit allemaal weer zouden ervaren? Dat je partner, familie, je vrienden zien hoe belangrijk het is dat je jóuw kracht ten volle kunt leven. Dat het floreren van die ander ook óns eigen vuur tot grote hoogtes doet oplaaien. Ik geloof dat we dan een wereld ver voorbij onze stoutste dromen kunnen creëren!
