Afgelopen weekend was ik weer eens aan het bijkletsen met een vriendin in de sauna. Voor we goed en wel aan ons eerste sapje zaten, ging ons gesprek (zoals altijd) weer over het einde van de wereld (ik heb daar een stiekeme fascinatie voor). AI die alles overneemt. Massale werkloosheid. Een basisinkomen misschien? Of juist anarchie. Grote corporates die de hele wereld gaan bestieren. Of een heuse robotoorlog.
Je kent het wel, gewoon, gezellig bijkletsen 😉
“Dus wat gaan wij doen?” Ik keek haar bezorgd aan, terwijl ik me nog wat dieper in mijn badjas wikkelde. “Lin, het is geen sciencefiction meer; ze hebben het in podcasts en talkshows al over 2029!” Ik zag haar denken: “Daar gaan we weer…”
Het probleem is: hoe bereid je je voor op iets waarvan je werkelijk geen idee hebt hoe het eruit gaat zien? Een bunker bouwen? Bonen hamsteren? Goud inkopen? Of vrienden worden met ChatGPT? Na een dag sauna kwamen we tot de eindconclusie dat voorbereiden eigenlijk vrij kansloos is. Want we weten het gewoon niet.
Die avond kwam mijn lief met het verlossende antwoord: “Je moet zijn als een tuimelbeker.” Ik keek hem vragend aan. Zijn verleden als marinier, getraind om onder elke omstandigheid te overleven, had ons blijkbaar hier gebracht. Bij de tuimelbeker. Je weet wel, zo’n beker waar peuters uit drinken. Je kunt hem omduwen, laten vallen, op z’n kop zetten of ermee smijten: wat je ook doet, hij komt altijd overeind. Ik vond het eigenlijk een behoorlijk briljante gedachte.
We hebben geen grip op wat er komt. En als je niet weet uit welke hoek de volgende klap komt, kun je misschien maar beter zorgen dat je kunt meebewegen. Want als straks de storm losbarst en je staat er als een stijve hark, dan knap je bij de eerste de beste windvlaag af bij je enkels.
Hoe flexibel ben ik eigenlijk? Kan ik wel soepel meebewegen zonder dat het direct in mijn nek schiet? Nou, op fysiek vlak is er, laten we zeggen, nog enige ruimte voor groei ;-). Mentaal zit het gelukkig iets beter. Ik ben van nature behoorlijk positief ingesteld en zie meestal wel ergens een oplossing, hoe ellendig de situatie ook is. Daar heeft het leven me inmiddels aardig in getraind.
Is dat even een meevaller 😉
Maar het mooiste aan die tuimelbeker vind ik misschien nog wel iets anders. Het maakt hem niet zoveel uit wat er gebeurt. Duw hem om. Geef hem een zwieper. Zet de hele wereld op z’n kop. Hij vindt zijn centrum weer terug.
En dat is waar ik naartoe wil. Niet weten wat er komt, maar erop vertrouwen dat ik kan meebewegen. Niet alles onder controle hoeven hebben. Geen bunker bouwen. Gewoon zorgen dat ik steeds weer terug kan komen bij mezelf. Wat er ook komt.
Let the magic begin!
——
En ja, voor de oplettende lezer, ik heb inderdaad over de komende periode een roman geschreven. Één die uitgaat van een positief scenario, een alternatief voor alle doemscenario’s. Dus als je zin hebt in een feelgood-verhaal: XaYinkra. Want ik geloof dat we als mensheid tot zoveel meer in staat zijn!
Deze blog is geschreven door mijzelf, beeld gemaakt met mijn fantasie en een beetje AI magic.
