2014, mijn startkapitaal: Een tas boodschappen en net genoeg benzine om Spanje te halen.
Klinkt romantisch, hè?
Dat was het niet.
Ik was álles kwijt. Mijn bedrijf, mijn huis, mijn relatie, mijn geld. Niets meer op de bank. En een burn-out zo dik dat ik nauwelijks nog overeind kon blijven — zeven jaar lang had ik geprobeerd een faillissement tegen te houden. Zéven jaar. (Spoiler: dat had ik nooit zo lang moeten volhouden.)
Ik was op. Helemaal leeg.
Boodschappen aannemen van vrienden. Van pure ellende bij mijn zus in de kelder gaan wonen. In Spanje, waar ze net zelf een bedrijf waren gestart en ook geen cent te makken hadden. Met z’n drieën de euro’s bij elkaar schrapen om te kunnen eten. Ik sprak de taal niet. En het enige wat ik nog kon, was boos zijn en huilen over mijn falen in Nederland.
Geen pastelkleurig Instagram-verhaaltje. Geen influencer op Bali. Gewoon een gebroken vrouw in een kelder.
Maar één ding wist ik zeker: nu ik alles kwijt was, ging ik nooit, maar dan ook nooit meer terug naar dat zielloze kantoor.
Ik zag een blanco canvas. En greep het met beide handen. Als ik dan tóch helemaal opnieuw moest beginnen, dan wilde ik iets anders dan de 38 jaar daarvoor.
Hoe? Geen idee. Ik wist alleen dat ik graag schilderde. En dat ik met plezier blogs schreef.
Dus na een paar maanden stampvoeten en zelfmedelijden kocht ik wat verf, een canvasdoek, en liet ik het gewoon komen. Zonder plan. Zonder te weten waar het heen ging.
En toen gebeurde er iets.
Zodra ik het niet meer vastpakte, echt in overgave iets liet ontstaan, vond er magie plaats. Het onbekende werd zichtbaar. De kunstwerken gingen als zoete broodjes over de toonbank. Maar zodra ik het weer wilde vastpakken, controle wilde, tóch even wat lijn in de zaak wilde brengen… dan zakte die flow als een plumpudding in elkaar.
Overgave was het toverwoord.
En ik raakte er zó door geïntrigeerd, dat ik besloot het op álles toe te passen. Niet bedenken, maar laten ontstaan. Loslaten en nieuwsgierig worden naar wat er dan komt. Want dát is het geheim: als je het niet gaat verzinnen, ontstaan er werkelijk nieuwe dingen.
Ik bracht jaren door op die berg, in die kelder. De levensenergie kwam terug. Het plezier ook. En mijn creaties vlogen alle kanten op; schilderijen, t-shirtdesigns, tekeningen, mijn eerste boek, mijn tweede boek. Ik liet het vrij. En het leven bouwde iets wat ik zelf nooit had kunnen bedenken.
Nu, twaalf jaar, drie romans, 40.000 lezers en honderden schilderijen later. Heb ik nóg steeds geen idee waar het naartoe gaat.
Ik probeer nog altijd zoveel mogelijk over te geven aan wat er in beweging komt, al is dat een stuk spannender nu ik weer een serieus bedrijf heb. De verleiding om vast te pakken, te sturen, te controleren, is groter dan ooit. Maar telkens weer word ik teruggefloten door diezelfde les uit die kelder: hoe steviger je grijpt, hoe sneller de magie verdampt.
Van een tas boodschappen naar dit.
Zonder plan. Zonder strategie. Puur door te durven volgen wat klopt.
Let the magic continue.
—-
Zin om dit hele verhaal in geuren en kleuren te lezen? Bestel dan hier de hele reeks >
