“Schilder je er nou overheen?!”
Ik hoor de wanhoop in zijn stem. Mijn lief kan het soms niet aanzien, mijn creatieve proces. Menig social media volger trouwens ook niet.
Sorry lieve mensen, ja ik heb over dat hele leuke schilderij heen geschilderd. Die waar jullie al verliefd op waren 😉
Soms probeer je dingen uit, en dan werkt het niet, en dan begin je weer met een leeg canvas. De meeste gruwelen hiervan. Maar echt, je maakt nooit iets nieuws als je niet durft te falen. Die dooddoener is echt waar.
Dus nee, ik vind het niet erg, ik ga deze vrouw opnieuw met nóg meer energie op doek zetten. Onder sommige schilderijen zitten wel drie of vier anderen…
Totale overgave & creëren
We zijn zo bang om fouten te maken. Om iets te verliezen dat misschien wel mooi was, maar niet klopt. Om opnieuw te moeten beginnen terwijl anderen al fan waren van je tussenresultaat.
Maar die angst? Die houdt je klein.
Want creativiteit, het échte scheppen, vraagt om totale overgave. Om te volgen wat opeens in je opkomt, of dat nu goed uitpakt of niet. Dat je durft te vernietigen wat je net hebt gemaakt. Dat je durft te zeggen: “Dit klopt niet. Nog niet. Er zit meer in.”
Hoeveel mensen blijven steken omdat het “goed genoeg” is. Omdat anderen het “mooi” vinden. Omdat opnieuw beginnen te eng voelt.
Maar goed genoeg is de grootste vijand van briljant.
Elke keer dat ik over een schilderij heen schilder, voel ik die weerstand. Die stem die zegt: “Maar het was al leuk!” En dan voel ik ook: daar, in die weerstand, zit precies de doorbraak die ik zoek.
Want wat ik werkelijk wil schilderen, dat leeft dieper. Dat vraagt meer. Dat vraagt dat ik niet blijf hangen in wat de buitenwereld vindt, maar blijf graven naar wat klopt. Wat leeft. Wat door mij heen wil stromen.
En dat proces is niet netjes. Het is niet Instagram-waardig (hoewel ik het toch blijf delen, haha). Het is chaos. Het is lelijk. Het is fouten maken, opnieuw beginnen, weer fouten maken.
Daar, in die chaos, in dat niet-weten, daar ontstaat de magie.
Elke laag maakt het krachtiger
Ik denk aan al die schilderijen die onder andere schilderijen zitten. Aan alle versies die moesten sterven om ruimte te maken voor wat echt wilde ontstaan. Aan alle keren dat ik dacht “dit is het!” en een week later voelde “nee, hier moet ik overheen.”
Elke laag was nodig. Elke mislukking leerde me iets. Elke keer overschilderen maakte de volgende versie krachtiger.
Want zo werkt creativiteit. Zo werkt leven, eigenlijk.
Je kunt niet van tevoren weten wat het eindresultaat wordt. Je kunt alleen maar stap voor stap blijven volgen wat klopt. En soms betekent dat: alles wat je net hebt opgebouwd weer afbreken. Opnieuw beginnen. Vanuit een dieper weten.
Die vrouw die ik nu opnieuw ga schilderen? Die krijgt zoveel meer energie mee dan de eerste versie. Omdat elke mislukte poging me dichter bij haar essentie heeft gebracht.
Dus aan iedereen die vastzit in versie 1.0, 2.0, of 5.0 van wat dan ook, die kwast eroverheen!
Durf opnieuw te beginnen. Durf lelijk te zijn, onaf te zijn, te mislukken.
Want daar, in dat moedige niet-weten, in dat durven vernietigen en opnieuw creëren, daar ligt jouw ware meesterwerk te wachten.
Ver voorbij het denken.
Let the magic continue 💫
