Meerdere AI-kopstukken waarschuwen ons voor “mass extinction”. Maar aan de rem trekken kunnen we blijkbaar niet. We lijken momenteel uit te komen op een soort climax van onze wereld, de mensheid in zijn ultieme glorie, wat gaat ze doen…
We hebben een bijna goddelijke technologie gebouwd, we zouden er een fantastische wereld mee kunnen creëren. Een intelligentie die slimmer is dan alle mensen bij elkaar, die zou nieuwe energiebronnen kunnen ontdekken, kanker kunnen genezen, voedsel produceren voor iedereen en mensen bevrijden van werk dat ze niet meer willen doen. Die kan oplossingen bedenken die wij ons letterlijk nog niet kunnen voorstellen!
Wow! Hoe fantastisch! En wij? De mensheid …. wat doen we? We racen naar de macht en maken een AI die ons zeer waarschijnlijk uitroeit…
Maar het is nog niet te laat, er is een oplossing…. we hebben enkel als mensheid te gaan samenwerken, elkaar te vertrouwen en gezamenlijk aan een systeem werken dat ons werkelijk dient.
Zie je het al voor je, een wereldwijde afspraak, gemaakt door alle landen: “Ok, vanaf nu vertrouwen we elkaar met de krachtigste technologie die ooit heeft bestaan”
Het lijkt onmogelijk als je kijkt hoe we nu in de wereld met elkaar omgaan. Maar dit is misschien wel waar het interessant wordt. Want wat als deze ontwikkeling van AI ons voor het eerst voor een probleem stelt dat simpelweg niet op de oude manier van denken kan worden opgelost? Niet door Amerika, niet door China, niet door één miljardair, één bedrijf of één leger.
Misschien hebben we deze crisis nodig, is dit een keerpunt in onze evolutie. Want we weten al eeuwen dat oorlog verschrikkelijk is, dat er genoeg voedsel is voor iedereen op de wereld en dat landsgrenzen een verzonnen lijn op een kaart zijn. We weten dat elk mens uiteindelijk hetzelfde wil: veiligheid, liefde, vrijheid, zingeving en een mooie toekomst voor zijn kinderen.
Wat gebeurt er wanneer onze technologie zo krachtig wordt dat samenwerken niet langer een mooi spiritueel ideaal is…. maar een voorwaarde om überhaupt te overleven. Misschien hebben we per ongeluk iets gebouwd wat ons dwingt om de volgende stap in onze evolutie te zetten. Van competitie naar samenwerken. Van angst naar vertrouwen.
En ja, misschien ben ik hopeloos idealistisch. Maar ik weiger te geloven dat het hoogst haalbare voor de mensheid is dat we eindigen met “Ja, sorry, samenwerking bleek toch te ingewikkeld”
Blijven we acht miljard losse mensen, honderden landen die allemaal proberen hun eigen stukje veilig te stellen? Of beseffen we eindelijk: oh wacht, we zitten hier samen in. Op één planeet, met één toekomst.
We zijn zo bang dat kunstmatige intelligentie ons onze menselijkheid gaat afnemen. Maar wat als deze technologie ons dwingt eindelijk te ontdekken wat menselijkheid werkelijk betekent?
Beeldcredit: Midjourney.ai
