Ergens aan de Zuid-Spaanse kust hangt dit schilderij aan de muur van een villa. Een rijke Rus kocht het, jaren geleden, in de galerie waar ik mijn werk voor het eerst tentoonstelde. Ik vraag me soms af of hij überhaupt weet hoeveel uren er in zitten. Hoeveel duizenden dots ik buiten in de brandende Spaanse zon op dat doek van 100 x 80 cm heb gezet. Maand na maand, dot na dot, volledig opgaand in iets wat ik niet eens kon bevatten totdat het er ineens gewoon… was.
Het verkocht in een week. Ik dacht: dit is het begin van iets groots.
En dat was het ook. Alleen niet op de manier die ik had verwacht.
Want na de belasting, en de helft van de opbrengst aan de galeriehouder, bleek ik voor maanden werk ver onder het minimumloon uit te komen. Terwijl alle kosten, alle uren, alle passie van mij kwamen. De galerie hing het op. Dat was het dan.
Dit voelde zo oneerlijk. Dit systeem klopte gewoon niet. En als iets niet klopt… dan stop ik. Dan zoek ik mijn eigen weg. Altijd weer.
Dus nam ik de verkoop terug in eigen handen. Net zoals ik dat nu doe met mijn boeken. Geen grote monopolisten, geen tussenpersonen die de vruchten plukken van andermans ziel. Gewoon: direct contact met de mensen die mijn werk werkelijk voelen.
En die beslissing heeft mij geen windeieren gelegd.
Inmiddels jaren verder heb ik, door voor dit pad te kiezen, een eigen netwerk opgebouwd van trouwe fans en lezers die begrijpen wat ik maak en waarom. Als een schilderij in mijn nieuwsbrief verschijnt, is het soms bijna direct verkocht. Al mijn originele werk is al jaren uitverkocht. Niet via een galerie. Niet via een platform dat 30% inhoudt. Maar via verbinding. Via vertrouwen. Via de magie die ontstaat als je gewoon jezelf blijft en de rest loslaat.
Ik heb nooit spijt gehad van deze keuze. Geen seconde.
En nu… er komen weer nieuwe werken aan. Zelfs een aantal kleine dot art kunstwerken (zo groot maak ik ze momenteel niet vanwege tijdgebrek). En binnenkort waarschijnlijk ook een eigen plek om ze mooi te kunnen tentoonstellen.
Wordt vervolgd ✨
