In mijn twintiger jaren dacht ik regelmatig dat ik gek was. De mensen om mij heen maakten carrière, kochten huizen, gingen op luxe skivakanties. En terwijl ik daar tussen stond, dacht ik vooral: Wat doe ik hier eigenlijk?
Ik voelde me vaak ontzettend alleen. Alsof ik een taal sprak die niemand anders verstond. Ik dacht dat ik de enige was die de wereld anders beleefde. Die voelde dat er méér moest zijn. Die verlangde naar gesprekken over vrijheid, bewustzijn, creatie, betekenis. Rond mijn dertigste begon ik die mensen zelf op te zoeken. Via workshops. Opleidingen. Toevallige ontmoetingen. Steeds vaker kwam ik mensen tegen waarbij iets vanzelf ging stromen. Mensen waarmee ik niet hoefde uit te leggen waarom ik dacht zoals ik dacht. Mensen die niet direct met oplossingen kwamen, maar die konden luisteren. Mensen die me zagen. Wat een verademing was dat!
Mijn ideeën kregen ruimte. Er bleek vruchtbare grond te zijn. Ik durfde steeds meer mezelf te zijn. Toen realiseerde ik me iets belangrijks: De mensen om je heen zijn niet zomaar de voorbijgangers in je leven. Ze bepalen mede hoeveel ruimte je jezelf gunt om werkelijk jezelf te worden. Ik ging steeds beter opletten wie ik toeliet.
Inmiddels zijn we meer dan twintig jaar verder. En gisteren hadden mijn lief en ik het er nog over. Onze hele vriendenkring bestaat inmiddels uit mensen waarmee we letterlijk alles kunnen bespreken. Nergens hoeven we op onze tenen te lopen. Nergens hoeven we ons in te houden. En dan wordt het leven een vliegwiel. Want als je dagelijks omringd bent door mensen die je zien, horen en bekrachtigen, ontstaat er een stevige basis in jezelf. Vanuit die basis durf je ook bij mensen die anders denken gewoon jezelf te zijn, en wordt de behoefte aan gelijkgestemden ook weer minder ;-). Want je weet nu wie je bent. Dat is de kracht van een tribe. Een omgeving die energie geeft in plaats van neemt. Die inspireert in plaats van angst aanpraat. Die je uitnodigt om groter te worden in plaats van kleiner.
Gisteren was alweer de zesde Experience Day. Toen mijn boek Ik beval van het heelal uitkwam, kreeg ik steeds vaker dezelfde vraag van lezers: “Hoe ontmoet ik gelijkgestemden?”. Ik ben zelf niet zo van het voor groepen staan. Mijn lief doet dat juist dagelijks. Dus op een gegeven moment besloten we samen iets te organiseren. Een dag om te ontmoeten. Te verbinden. Samen te creëren. Een dag waarop je kunt ervaren hoe het voelt om écht contact te maken. Wat er gebeurt wanneer je iets laat ontstaan zonder alles vooraf te bedenken. Hoe vrijheid in jezelf voelt. En hoe het is om de moed te vinden om volledig jezelf te zijn. Thema’s die in mijn boeken terugkomen, maar die tijdens zo’n dag niet persé besproken worden. Ze worden geleefd. Wat begon als een paar Experience Days is inmiddels uitgegroeid tot verdiepingsdagen, weekenden en straks zelfs hele buitenland reizen.
Gisteren kwam Marcel weer thuis van zo’n dag. En opnieuw vertelde hij hoe belangrijk het voor mensen is om te ervaren dat ze niet alleen zijn. Hoe mensen oplichten als ze ervaren: ik ben niet de enige. Er is een plek waar ik mezelf mag zijn. Waar iets wat altijd verborgen bleef opeens zichtbaar wordt. Waar nieuwe verbindingen ontstaan. Ik ben zó blij dat hij dit heeft opgepakt. Ik zou het naast al mijn creaties simpelweg niet kunnen dragen (en eerlijk gezegd ben ik er waarschijnlijk ook niet voor gemaakt 😉). Maar ik zie wel hoe belangrijk deze ontmoetingen zijn. En hoe bijzonder het is dat wij daar een bijdrage aan mogen leveren.
En natuurlijk dromen we verder. Van onze eigen plek. Ons eigen Experience Center. Een plek waar al deze events thuis kunnen komen. Waar niet telkens opnieuw een locatie onze energie hoeft te krijgen. Waar minder geld naar muren gaat en meer naar wat werkelijk belangrijk is. Ontmoeting. Verbinding. Groei.
Maar tot die tijd, ben ik bovenal enorm blij met alles wat er al in beweging is gezet en verbindingen die zijn gemaakt! En voor al die moedige, creatieve, gevoelige, puur uit het hart levende, visionaire denkers en creators: Nee, je bent niet alleen!
—
